|
Ślimaki są
obojnakami. Potrzebują drugiego osobnika tego samego gatunku, aby doszło
do wymiany spermy i złożenia jaj. Niektóre źródła zalecają po pewnym
okresie "odświeżenie" materiału genetycznego danej hodowli,
przez wprowadzenie nowych reproduktorów z innych hodowli. Tymczasem
dowiedziono, że ślimaki mogą nie chcieć kopulować między sobą, jeśli
pochodzą z hodowli znacznie oddalonych od siebie.
Po kopulacji,
ślimaki szukają miejsca do złożenia jaj. Potrzebują w tym celu ziemi o
głębokości około 5 cm. Ziemia powinna spełniać odpowiednie kryteria,
powinna też być stale wilgotna (80%). Ziemia może być mieszanką torfu
(30%), dzięki czemu, ślimaki nie będą miały problemu z wykopaniem
gniazd (i złożeniem kokonu jaj). Składanie jaj powoduje spadek
"wagi" ślimaka. Część ślimaków nie odzyskuje wagi sprzed
okresu w jakim składała jaja. Średnio jeden osobnik składa 100 jaj w
kokonie. Ich ilość zależy od jakości danego ślimaka, jego wielkości,
oraz od warunków i mikroklimatu towarzyszących składaniu jaj.
Po złożeniu
jaj ślimaki zachowują się różnie. U części nie obserwuje się żadnych
istotnych zmian (poza utratą wagi). Takie ślimaki żerują dalej, często
ponownie kopulują. Inne po okresie składania jaj, zapadają w stan
hibernacji. Dla mniej licznej grupy, to zajęcie jest tak wyczerpujące, że
kończy się śmiercią.
Zadaniem
hodowcy jest wydobycie z ziemi kokonu z jajkami, rozłożenie jaj w
uprzednio przygotowanym inkubatorze (specjalny żłobek do wylęgu lub
kuweta). Jajkom należy zapewnić odpowiednią temperaturę, wilgotność
oraz skład ziemi na jakiej je wyłożono.
Po pewnym
okresie z jajek wykluwają się małe ślimaczki (oseski). W okresie rozmnażania
i hodowli małych ślimaków, hodowca musi poświęcić najwięcej czasu ślimakom.
Po
sześciu miesiącach młode oseski stają się pełnowartościowymi
reproduktorami i są gotowe do kopulacji.
|
